Jerzy Rudolf legnicki
Biografia
Jerzy Rudolf legnicki urodził się 22 stycznia 1595 w Oławie i zmarł 14 stycznia 1653 we Wrocławiu. Był księciem legnickim z dynastii Piastów, synem księcia legnicko-brzeskiego Joachima Fryderyka i księżniczki Anny Marii. Po śmierci ojca w 1602 roku wraz ze starszym bratem Janem Chrystianem był jednym z następców tronu Legnicy, lecz pierwsze lata upłynęły pod regencją matki.
W 1612 roku doszło do podziału księstwa legnicko-brzeskiego; Jerzy Rudolf objął rządy w Legnicy i Złotoryi, a od 1616 także w Chojnowie. W 1614 roku dokonał konwersji na kalwinizm, podkreślając swoje zaangażowanie po stronie Hohenzollernów w sporach religijnych.
Podczas wojny trzydziestoletniej Jerzy Rudolf przebywał na wygnaniu w latach 1633–1648 z powodu okupacji ziem przez wojska cesarskie Habsburgów, formalnie jednak sprawował nadal rządy.
Na dworze legnickim Jerzy Rudolf był wykształconym władcą, wspierał rozwój kultury i nauki. Znany jest z założenia Biblioteki Rudolphiny (Bibliotheca Rudolphina). Na dworze gromadził wybitnych uczonych, kompozytorów i poetów, takich jak Martin Opitz i Friedrich von Logau, często znajdujących Legnicę azyl jako uchodźcy wyznaniowi. Posiadał wykształcenie muzyczne i kontynuował naukę w zakresie kompozytorskiego rzemiosła we Frankfurcie nad Odrą; kolekcjonował druki i manuskrypty dzieł muzycznych oraz utrzymywał kontakty ze znanymi kompozytorami swojej epoki. Heinrich Schütz, uznawany za jednego z najwybitniejszych kompozytorów niemieckich, dedykował Jerzemu Rudolfowi zbiór Cantiones sacrae.
Z dorobku kompozytorskiego Jerzego Rudolfa zachowały się interesujące pieśni, z których kilka zostało nagranych na płyty CD 'Rudolphina – Skarby Legnicy' przez zespół Ars Nova pod dyrekcją Jacka Urbaniaka.